Door Sandra Florindo, oprichter van Portucale Tours
Noord-Portugal is voor mij geen bestemming; het is mijn oorsprong, het is mijn hart. Ik bracht er mijn hele kindertijd door, van baby tot tienjarige, opgevoed door mijn grootouders in een wereld die eenvoud ademde en toch ongelofelijk rijk was. Mijn herinneringen liggen er nog overal, in de heuvels, tussen de enorme rotsen, in de geuren, in de keuken van mijn oma waar het leven zich afspeelde.
Ik zie mezelf weer staan naast mijn oma, terwijl we met de hele familie varkens slachtten en worsten maakten met een vanzelfsprekendheid die ik toen normaal vond. Tradities werden doorgegeven zonder dat iemand daar woorden aan hoefde te geven. Buiten wachtten mijn neven en nichten, en samen aten we fruit van het seizoen, renden we door de heuvels, speelden verstoppertje tussen de kurkeiken en verzonnen we onze eigen werelden. Speelgoed hadden we nauwelijks, maar we hadden iets beters: vrijheid, ruimte en een natuur die ons elke dag opnieuw uitdaagde om te ontdekken.
Die natuur woont nog steeds in mij. Trás-os-Montes, en vooral mijn mooie dorp Larinho, blijft de plek waar mijn hart sneller van gaat kloppen. Wanneer ik de laatste bocht neem en het dorp zie liggen, voel ik elk keer vlinders in mijn buik. Alsof tijd ineens oplost en ik weer dat meisje ben dat urenlang buiten was, zonder besef van tijd. De rotsen, de kurkeiken, de geur van lavendel in de zomer, het ruige landschap dat weigert zich te laten temmen, het is een soort puurheid die je nergens anders vindt.
Tijdens een van mijn wandelvakanties, vele jaren later, realiseerde ik me ineens dat ik die schoonheid uit mijn jeugd bijna vanzelfsprekend was blijven vinden. Terwijl ik door het landschap liep dat mij had gevormd, dacht ik: hoe kan het dat zo weinig Nederlanders dit kennen? Waarom weet bijna niemand hoe bijzonder het noorden van Portugal is? Dat was het moment waarop het idee ontstond om reizen te gaan organiseren. Niet omdat ik een nieuwe carrière zocht, maar omdat ik voelde dat dit het stukje Portugal was dat ik wilde delen en ernaar wilde terugkeren. Het is een plek die ik door en door ken, en juist daardoor kan ik mijn liefde ervoor op een eerlijke en oprechte manier doorgeven.
De mensen in het noorden zijn net zo bijzonder als het landschap. Gul, ruimhartig, nederig, behulpzaam en altijd authentiek. Het is een mentaliteit die ik zelf heb meegekregen en die voor mij het gevoel van thuis zijn bepaalt. Elke reis naar Larinho voelt als een terugkeer, naar mijn familie, naar mijn vrienden, maar ook naar de herinneringen van degenen die er niet meer zijn.
Soms vraagt men waarom ik niet ook in de Algarve of in het zuiden kom met mijn groepen; dit zijn plekken die iedereen al kent. Juist daarom kom ik er niet. Het zuiden is prachtig, maar het noorden vertelt een ander verhaal. Het is minder ontwikkeld, minder toeristisch, minder gehaast. Het is een streek die nog rauw en eerlijk is, vol karakter en zonder opsmuk. Hier proef je de echte smaken van Portugal, ruik je het heerlijke brood dat net uit de oven komt, hoor je het geluid van wind door de olijfbomen en ervaar je gastvrijheid die niet gespeeld is, maar diepgeworteld.
Toen ik Portucale Tours startte, wist ik dat ik niet een standaard reisbegeleider wilde worden die een ingestudeerd praatje vertelt. Ik wil mensen het Noord-Portugal laten voelen dat ik ken. Mijn Noord-Portugal. De plek waar ik ben opgegroeid, waar ik heb geleerd wat vrijheid betekent, waar ik heb ontdekt hoe mooi eenvoud kan zijn. Ik hoop dat reizigers niet alleen het landschap zien, maar ook het gevoel ervan meenemen. Dat zachte, weemoedige gevoel dat Portugezen saudade noemen, een verlangen naar iets wat je hebt gekend en altijd met je meedraagt.
En precies daarom koos ik voor Noord-Portugal. Omdat dit mijn thuis is, en omdat ik niets liever wil dan anderen laten ervaren wat deze plek in mij heeft achtergelaten.
